De laatste film die ik heb gezien voordat de kinderen weer thuis zouden komen is de Franse film, un prophète. Ik ben zo gelukkig dat ik ´m samen met mijn man heb kunnen zien. Als ik in m´n eentje was gegaan, zou ik hem erover verteld hebben, maar dat zou nooit het gevoel hebben kunnen overbrengen dat deze film bij me heeft losgemaakt. Deze film is zo indringend, zo intens en onvergelijkbaar in zijn rauwe realisme.
De hoofdpersoon is een jonge adolescent die Malik heet. Hij is veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. Het wordt in de film niet duidelijk waarvoor hij precies veroordeeld is. Alleen zijn gezicht verwijst met sporen van geweld naar het verleden. Hij is dit keer berecht als een volwassene en zal zijn straf in een penitentiaire inrichting voor volwassenen moeten uitzitten. De jongen straalt een openheid en onbevangenheid uit die moeilijk te rijmen is met het harde oordeel dat over hem geveld is. Malik, zijn naam betekent in het Arabisch ´degene die bezit´, maar deze jongen lijkt bij aanvang van de film niets meer te bezitten: in al zijn naaktheid staat hij voor de gevangenisbewaarder. Hij heeft geen enkel schild meer om zichzelf mee te beschermen. Hoe moet hij zich redden?
In de gevangenis zijn diverse groepen gevangenen waartussen een hierarchie en strijd bestaat. Een strijd die buiten de gevangenispoorten al bestond en daarbinnen een eigen dynamiek krijgt. Malik houdt zich aanvankelijk afzijdig, maar dat kan niet lang duren. Ook de jungle kent zijn wetten. Een groep Corsicanen zet Malik onder druk om voor hen een moord te plegen op een Arabier. Hij heeft de keuze tussen de moord plegen of zelf vermoord worden. Gevangen in dit dilemma, kiest Malik ervoor te overleven en de moord te plegen. Dit levert huiveringwekkende scenes op.
De Corsicanen nemen Malik op in hun gelederen en hij wordt voortaan door hen beschermd. De leider van deze groep, Cesar, heerst als een tirannieke koning over zijn rijk. Zijn wil is wet. Malik is zijn slaaf. De slaaf die niets bezit, vergeet echter niet dat hij zijn lichaam, zijn verstand nog heeft. Hij speelt de oren en ogen van Cesar, maar tegelijkertijd ook van zichzelf. Hij krijgt de taal van de Corsicanen onder de knie en volgt intern onderwijs. Terwijl het vertrouwen van Cesar in hem groeit, groeit ook zijn zelfvertrouwen. Cesar zorgt ervoor dat Malik enkele keren naar buiten kan met verlof zodat hij voor hem zaken kan doen. Parallel daaraan begint Malik zijn eigen drugstransporten te regelen en geld te verdienen.
Malik weet uiteindelijk op meesterlijke wijze aan de macht van zijn heerser te ontsnappen. Hij is hem slimmer af omdat hij meerdere talen spreekt. Hij heeft meer sleutels in handen en kan poorten openen die voor anderen gesloten blijven. Het is die kennis die hem redt, die hem in staat stelt in een barbaarse omgeving toch zijn menselijkheid te redden. Dat is indrukwekkend.
)
Un prophète
februari 21, 2010
De laatste film die ik heb gezien voordat de kinderen weer thuis zouden komen is de Franse film, un prophète. Ik ben zo gelukkig dat ik ´m samen met mijn man heb kunnen zien. Als ik in m´n eentje was gegaan, zou ik hem erover verteld hebben, maar dat zou nooit het gevoel hebben kunnen overbrengen dat deze film bij me heeft losgemaakt. Deze film is zo indringend, zo intens en onvergelijkbaar in zijn rauwe realisme.
De hoofdpersoon is een jonge adolescent die Malik heet. Hij is veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. Het wordt in de film niet duidelijk waarvoor hij precies veroordeeld is. Alleen zijn gezicht verwijst met sporen van geweld naar het verleden. Hij is dit keer berecht als een volwassene en zal zijn straf in een penitentiaire inrichting voor volwassenen moeten uitzitten. De jongen straalt een openheid en onbevangenheid uit die moeilijk te rijmen is met het harde oordeel dat over hem geveld is. Malik, zijn naam betekent in het Arabisch ´degene die bezit´, maar deze jongen lijkt bij aanvang van de film niets meer te bezitten: in al zijn naaktheid staat hij voor de gevangenisbewaarder. Hij heeft geen enkel schild meer om zichzelf mee te beschermen. Hoe moet hij zich redden?
In de gevangenis zijn diverse groepen gevangenen waartussen een hierarchie en strijd bestaat. Een strijd die buiten de gevangenispoorten al bestond en daarbinnen een eigen dynamiek krijgt. Malik houdt zich aanvankelijk afzijdig, maar dat kan niet lang duren. Ook de jungle kent zijn wetten. Een groep Corsicanen zet Malik onder druk om voor hen een moord te plegen op een Arabier. Hij heeft de keuze tussen de moord plegen of zelf vermoord worden. Gevangen in dit dilemma, kiest Malik ervoor te overleven en de moord te plegen. Dit levert huiveringwekkende scenes op.
De Corsicanen nemen Malik op in hun gelederen en hij wordt voortaan door hen beschermd. De leider van deze groep, Cesar, heerst als een tirannieke koning over zijn rijk. Zijn wil is wet. Malik is zijn slaaf. De slaaf die niets bezit, vergeet echter niet dat hij zijn lichaam, zijn verstand nog heeft. Hij speelt de oren en ogen van Cesar, maar tegelijkertijd ook van zichzelf. Hij krijgt de taal van de Corsicanen onder de knie en volgt intern onderwijs. Terwijl het vertrouwen van Cesar in hem groeit, groeit ook zijn zelfvertrouwen. Cesar zorgt ervoor dat Malik enkele keren naar buiten kan met verlof zodat hij voor hem zaken kan doen. Parallel daaraan begint Malik zijn eigen drugstransporten te regelen en geld te verdienen.
Malik weet uiteindelijk op meesterlijke wijze aan de macht van zijn heerser te ontsnappen. Hij is hem slimmer af omdat hij meerdere talen spreekt. Hij heeft meer sleutels in handen en kan poorten openen die voor anderen gesloten blijven. Het is die kennis die hem redt, die hem in staat stelt in een barbaarse omgeving toch zijn menselijkheid te redden. Dat is indrukwekkend.
Getagged: cultuur, Film, recensie