Snel snel!

Ze vertelt me dat ze weet wat ze wil.

Ze haalde haar MBO diploma in 2008 en begon vorig jaar aan een HBO opleiding om haar schoolloopbaan te vervolgen. Het was geen succes. Ze kon de discipline niet opbrengen voor de studie. Ze kwam bij me langs, een kleine twee weken voor haar tentamen en presentatie. Ze bleek een paar boeken niet in huis te hebben die ze nodig had voor de voorbereiding. Ze haalde ze in huis en samen gingen we ervoor zitten. Ze dacht waarschijnlijk dat ze met mij een joker had ingezet. Ik stelde haar teleur. Het kostte mij teveel tijd. Ik moest me eerst zelf in de stof verdiepen en het begrijpen en zou dan pas kunnen beginnen met de uitleg. Nu moest ik het allemaal tegelijkertijd doen: lezen, begrijpen, uitleggen en opdrachten uitvoeren. Ik faalde.

Ze werd boos op mij. Het was mijn schuld. Ze had op mij gerekend en ik was toch zo slim. Niet dus.

Nu zijn we een aantal maanden verder en wederom staat ze bij me op de stoep. Ze heeft nog steeds hetzelfde bijbaantje als tijdens haar studie. Ze woont nog thuis bij haar ouders. Nu wil ze moeder worden.

Zou ze niet eerst op zichzelf gaan wonen? Zou ze niet eerst een baan zoeken?

Ze houdt niet van solliciteren. Ze haat brieven schrijven en gesprekken waarin ze zichzelf moet voorstellen als de ideale werkneemster. Het is veel te vermoeiend allemaal. Bovendien is werken bijzaak, haar hoofd is vol van het moederschap.

Heeft hij een baan? Kan hij voor je zorgen?

Hij werkt, maar hij heeft ook schulden. Hij woont op zichzelf, maar is wel klein behuisd.

Zouden jullie dan niet samen een huis zoeken?

Ja, maar als we trouwen en gaan samenwonen, dan willen we direct met kinderen beginnen.

Met andere woorden zegt ze dit:  ‘wanneer ik die school binnenwandel, dan wil ik direct mijn diploma. Ik wil geen stapels boeken moeten doorploegen. Ik wil geen tentamens afleggen en presentaties houden. Ik hoef dat niet te doen, want ik weet toch wel dat ik het kan. Ik ben sterker en slimmer dan het leven zelf’.

Wanneer ik haar uitleg wat de mogelijke gevolgen kunnen zijn van haar daden, vraagt ze me waarom ik dat toch doe. Vertrouw ik haar niet? Denk ik dat ze het niet kan?

Nee, dat is niet de reden. Nadenken over de gevolgen van beslissingen en daden hoort bij het volwassen worden. Ik ben moeder en hoop te weten waar ik het over heb.

Stel je voor dat hij de druk van het vaderschap niet aankan. Stel je voor dat hij een andere dame tegenkomt die hem het hoofd op hol brengt, waar ben jij dan? Stel je voor dat je thuis zit met een schreeuwend kind en er niemand bereikbaar is om je bij te staan. Stel je voor dat je geen geld hebt voor luiers en melk. Stel je voor dat het allemaal tegenvalt. Een kind is niet uit te wissen, een kind is geen toverstaf die alles goed doet komen.

Je wilt het allemaal ‘snel snel’. Je kunt niet wachten, je hebt al zo lang gewacht. Wachten in een wachtkamer is niets doen en denken dat je zo op je bestemming komt. Wachten is iets anders dan voorbereiden. Ben je voorbereid?

Je hebt je rijbewijs, je zit in die auto die je zo graag wilde hebben en de verleiding is groot 140, 160 te gaan rijden. Hoe harder je rijdt, hoe lichter je bent, hoe lichter je je voelt. Maar als de storm opkomt, is je auto speelgoed voor de wind. Als een verveeld kind, gooit hij je zo aan de kant. Maar ik ben te pessimistisch, ik ben langzaam, langzaam en voorzichtig.

Lieverd, neem de tijd. De tijd leert je alles wat je moet weten.